Zo lang draag ik mijn wondertje al!

Mijn zwangerschap tot hiertoe: ik kan er gerust een boek over schrijven… Het waren acht bijzondere maanden. Misschien wel de meest intense maanden van mijn leven… De steun en de liefde van mijn familie en vrienden was ontzettend groot. Zoveel lieve mensen leefden en leven mee met mij en mijn buikje. Het ontroert me nog elke dag opnieuw…

In contrast daarmee was er xe9xe9n grote afwezige: de papa van mijn kindje. En zijn afwezigheid doet bij momenten nog steeds veel pijn. Ik voel in deze fase geen woede meer, enkel nog verdriet en een diep gemis. Afgewisseld door het vertrouwen dat alles "goed" is zoals het is en dat deze situatie ons beiden op een bepaald niveau gediend heeft en uiteindelijk sterker zal maken als mens…

Mijn liefde voor hem is door de fysieke afstand tussen ons ook niet veranderd, integendeel. Mijn hart staat nog steeds voor hem open en hij blijft welkom als hij daar klaar voor is.

Hoe ons verhaal verder lopen zal, kan ik totaal niet voorspellen besef ik. Ik weet alleen dat ik onzettend uitkijk naar het moment waarop ons wondertje zich voor het eerst laat zien… En dat al de rest er eigenlijk niet toe doet. Alles draait nu om haar en de rest is bijzaak voor mij.

Wat ik ook zoek, of denk te willen,

hoe lang het verlanglijstje ook is,

al mijn wensen zijn slechts een reflectie

van mijn verlangen om Thuis te komen.

Tony Parsons

Het is niet je taak om naar liefde te zoeken,

maar eerder om alle hindernissen tegen de liefde

die je in jezelf hebt opgebouwd

op te sporen en ongedaan te maken.

Rumi

Er wordt voor alles gezorgd!

Hoe pijnlijk gedachten ook zijn,
het zijn slechts gedachten,
en ze kunnen alleen maar pijn doen
als je ze gelooft.

Erik van Zuydam

Vandaag ben ik volgens de berekening van mijn eerste gynaecoloog precies 26 weken. Volgens mijn eigen gevoel ben ik echter al bijna 27 weken ver…

De laatste weken waren op zijn minst "uitdagend" te noemen. Ik slaap erg weinig en daardoor ben ik overdag meestal moe. En wanneer ik moe ben, word ik ook sneller angstig en somber heb ik gemerkt…

Mijn hoofd maakt me het leven echt zuur bij momenten en er zijn al heel wat rampscenario's voor mijn ogen gepasseerd de voorbije dagen…  Het is niet altijd even gemakkelijk om het vertrouwen dat alles wel "goed" zal komen terug te vinden. Volgende angstgedachten duiken bijvoorbeeld regelmatig op:

* dat mijn baby te vroeg geboren zal worden;

* dat ik de bevalling fysiek niet zal aankunnen;

* dat ik niet voor de baby zal kunnen zorgen als ik zo weinig energie heb;

* dat ik financieel niet zal kunnen rondkomen;

* Enz.

Ik heb sinds kort ook last van harde buiken en dat is toch wel vreemd om te voelen. Gelukkig is mijn mama meestal wel in de buurt om al die voor mij nieuwe en onbekende verschijnselen te helpen plaatsen en om me gerust te stellen als de angstjes me wat te hard beginnen kwellen…

Ja, mama worden, het blijft iets prachtigs vind ik, maar het daagt me ook sterk uit om mezelf totaal over te geven aan wat er komt. Om de controle zoveel mogelijk te proberen loslaten en om te blijven vertrouwen dat er gebeuren zal wat moet gebeuren…

Laat het streven naar volmaaktheid los: in alles zit een barst. Zo komt het licht naar binnen.

Louise Penny

En bye bye Kessel-Lo…

Na bijna 4 jaar heb ik mijn mooie plek in Leuven vorig weekend omgeruild voor een ruim kamertje bij mijn mama en broers in Hasselt (waar ik ooit al eens gewoond heb). Ik was het alleen-wonen beu en ook financieel is samen-wonen gewoon net iets gunstiger…

Fanny is lekker gezellig met mij mee verhuisd en ondertussen hebben we onze eerste week samen ten huize van Rappe Rita (=mijn mama met glans overleefd! Het was en is voor ons allemaal even wennen natuurlijk en jawel, de onvermijdelijke samenwoon-conflictjes horen daar ook bij. Rekening houden met de andere bewoners en tegelijk niet aan mezelf voorbijgaan, het is voor mij een dagelijkse uitdaging en een boeiende oefening…

Ook aan de Limburgers / Hasselaars is het weer eventjes wennen… Na zolang als Limburgse in Vlaams-Brabant te hebben gewoond, voelt het soms een beetje aan alsof ik als vreemdeling terugkeer naar mijn Limburgse heimat. Dat gevoel werd vorige week donderdag bevestigd toen ik naar het CM-kantoor trok om mijn verhuis aan te geven. De vriendelijke jongen achter de balie zei me toen dat een verhuisaangifte helemaal niet nodig was… "tenzij je van buiten Limburg komt." En dat laatste kwam eruit alsof het totaal absurd was dat je als Limburger ooit buiten Limburg ging wonen… Ja, Limburg, het is ècht een land apart, zoveel is duidelijk!

Met betrekking tot de Hasselaars in het bijzonder valt me trouwens op dat ze bijzonder gehecht zijn aan uiterlijk vertoon en aan "ambachtelijk" vervaardigde dingen… Zoals speculaas, jenever, juwelen en mmmm pateekes!

Tijdens mijn uitje naar het zonnige Bokrijk vandaag kon ik "de Limburgers" in het algemeen ook nog eens uitgebreid observeren en de meeste mensen die ik tegenkwam waren bijzonder vriendelijk en sociaal. Die typisch Limburgse warmte, ik kon ze vandaag echt door en door voelen, zowel op mijn huid als in mijn hartje… Yes, it feels good to be back!

You were once wild. Don't let them tame you.

Isadora Duncan

Woepsie! 2010 is alweer voorbij en ik heb mijn terugblik nog niet geschreven…

Mmm laat ik dat nu misschien maar eens doen dan. Niet omdat het moet, maar omdat ik het belangrijk vind om af en toe stil te staan in deze knotsgekke film die men "Leven op Aarde" noemt…

2010 was op vele vlakken een jaar vol hindernissen en uitdagingen (en ik heb zo'n lichtpaars vermoeden dat dat er in 2011 niet op zal minderen . Een jaar waarin ik mijn diepste angsten en twijfels zeer regelmatig ben tegengekomen. Zo werd het thema zelfmoord(pogingen) bij dierbaren en de onvermijdelijke pijn en de angst die dit met zich meebrengt opnieuw opgerakeld. Tegelijk werd ik zelf ook weer af en toe met de vraag geconfronteerd of ik hier eigenlijk wel op aarde wil zijn en of ik hier wel thuis hoor…

Anderzijds was 2010 ook een jaar waarin ik zoveel liefde en warmte heb gevoeld voor en vanwege de mensen rondom mij dat ik er soms danig door overweldigd was en 's nachts wakker lag van vreugde en diepe dankbaarheid…

De meest memorabele momenten van 2010 zijn voor mij ongetwijfeld de mooie tijd in Rijkbos op de boerderij, de ontmoeting met zovele wondermooie mensen (incl. mijn vriend) en natuurlijk de magische ontdekking van mijn zwangerschap!

2011 zal mij zonder twijfel nog veel meer moois en liefs brengen, dat weet en dat voel ik gewoon nu al… En dat hoop ik voor jullie natuurlijk ook. Bij deze alvast mijn beste en liefste wensen voor jullie allemaal!