38 weken…
Zo lang draag ik mijn wondertje al!
Mijn zwangerschap tot hiertoe: ik kan er gerust een boek over schrijven… Het waren acht bijzondere maanden. Misschien wel de meest intense maanden van mijn leven… De steun en de liefde van mijn familie en vrienden was ontzettend groot. Zoveel lieve mensen leefden en leven mee met mij en mijn buikje. Het ontroert me nog elke dag opnieuw…
In contrast daarmee was er xe9xe9n grote afwezige: de papa van mijn kindje. En zijn afwezigheid doet bij momenten nog steeds veel pijn. Ik voel in deze fase geen woede meer, enkel nog verdriet en een diep gemis. Afgewisseld door het vertrouwen dat alles "goed" is zoals het is en dat deze situatie ons beiden op een bepaald niveau gediend heeft en uiteindelijk sterker zal maken als mens…
Mijn liefde voor hem is door de fysieke afstand tussen ons ook niet veranderd, integendeel. Mijn hart staat nog steeds voor hem open en hij blijft welkom als hij daar klaar voor is.
Hoe ons verhaal verder lopen zal, kan ik totaal niet voorspellen besef ik. Ik weet alleen dat ik onzettend uitkijk naar het moment waarop ons wondertje zich voor het eerst laat zien… En dat al de rest er eigenlijk niet toe doet. Alles draait nu om haar en de rest is bijzaak voor mij.
21 May 2011 at 14:20
Ik was me nog aan het afvragen of je nog iets van de papa gehoord had en hoe het nu zit… Steun maar op al die lieve mensen om je heen en veel succes de volgende dagen!
21 May 2011 at 14:20
Ik was me nog aan het afvragen of je nog iets van de papa gehoord had en hoe het nu zit… Steun maar op al die lieve mensen om je heen en veel succes de volgende dagen!
25 May 2011 at 22:39
ondertussen is de kleine spruit misschien al geboren…moest dat nog niet zo zijn, wens ik je heel veel succes met de bevalling! Maar bovenal een wolk van een baby en een wonderlijke tijd samen!
26 May 2011 at 09:18
Dankjewel, Nele en Voetje! Nog geen baby gezien voorlopig, mijn geduld raakt stilaan op…
31 May 2011 at 21:05
Lieve Leen,
…intussen 31/5.
Indien het nog niet geboren is…
Namens Willem en mij:
geniet van het wondertje dat je al 40 weken in je draagt.
Straks, (wat zeg ik…bijna) ligt jouw kindje in je armen lieve Leen.
Geniet ervan met volle teugen.
Jammer dat de papa er niet is.
Maar als het zo moet zijn, aanvaard het en ga verder met je leven… in vrede met jezelf lieve Leen.
Je hebt bewezen een goede partner en een sterke vrouw te zijn…je zult ook een sterke mama zijn.
Dikke kus,
XXX
Maria en Willem
1 June 2011 at 10:38
Ha, Maria heeft hier al gereageerd. Ik kan het niet beter verwoorden dan zij deed.
Ik vind je reactie op het wegblijven van papa (ik vraag me af of hij beseft wat hij mist) erg sterk. Ik ben er van onder de indruk.
Ik ben erg benieuwd naar het vervolg over dit wondertje
1 June 2011 at 15:48
Dankjewel voor deze mooie woorden, Maria en Willem! Ben nog steeds niet bevallen ondertussen, mijn meisje neemt graag haar tijd in mama’s buik…
1 July 2011 at 17:23
dag leen,
inmiddels zal jij al wel met een wolk van een kindje rondlopen,..
en het zal een hemels gevoel zijn, ik wens jullie alle geluk van de wereld,
xxx